دمینې لیوني
ښکيل يوپه جنګ کې دخزان وخـــت دبهاريادوو
زوږدګوليوکې بلبل ،نغمــــــــې چــــــغـــاريادوو
ديارپه غيږه کې پرته اوښـــــــــکې لیموکې ساتو
شپه دوصال کې دبیلتون غـــــــــــم،انتظاریادوو
دغم په غولي یولوی شوي خــــــوښي څه پیژنو
ښکاري ګل هم راته اغزی،په نوم یې خاریادوو
ماریوچیچلي اوس له پـــــــړي نه هم ویره کوو
رویبار چې ووینو په زړونو کــــــې اغیاریادوو
لو داغزو کړو خو ریـــــبو ورسره خپلې ګوتې
څښو د ځان وینې،خوپه غم غیــــر ګرفتاریادوو
دوی موله کلي نه شړي موږدملک کــــــره ځو
ورک په تیاروکې یوخوبل ته ســــــمه لاریادوو
نوردي روان لوردمنزل ته موږغفـلت کې ویده
خپل یو ناتوانه ځکه ځواک دنیـــــکه پلاریادوو
دیارکوڅه کې تګ راتګ داغیـــــارنشو زغمی
ګریوان ته لاس وراچوو،پرســــــریې واریادوو
مينه کــــــړوموږدليونو، ټوکې، ټګی مونه زده
لکه منصورپر سر د دارهـــــــــم نوم دياریادوو
ساحل دژوندته رسیدل دمرګ کشــتۍکې غواړو
په سرو سکروټو ور روان یو کـــــــردیګاریادوو
اوس خوښه ستاده چې غرورکه ناپوهي بولې دا
ښکلي پاریس نه ښکلی خړپړننګــــــــرهاریادوو
خیر(منتظره !)کله کله عــــشق کې داسې هم وي
یارمودې نه یادوي ،موږبه یــــــــــې هرباریادوو
محمد زیب ( منتظر)
|
+| لیکل شوی د
زیارمحمد (تصور) لخوا په سه شنبه
1391/06/14
|
گل اوسی وطنه 
